کاشت ایمپلنت ونقش مهم پیوند استخوان سینوس

پروتزهای متحرک و ثابت بر پایه ایمپلنت از معمول ترین و موفق ترین روش های درمان طولانی مدت دندان های از دست رفته هستند، اما قرارگیری ایمپلنت در فک عقبی بخاطر کمبود استخوان یک چالش همیشگی بوده است. علت تحلیل استخوان تحلیل در مرز بین لثه و دندان ، بزرگ شدن سینوس ها و جلو آمدن آن هاست.

برای حل این مشکل، درمان های متعددی مطرح شده است،که شامل لیفت سینوس به همراه پیوند استخوان می باشد. برخی نیز برای دورزدن ارتفاع استخوان ایمپلنت را در فک با زاویه قرار می دهند.

برای تقویت استخوان فک عقبی ، جلوگیری از رشد سینوس، چندین روش تقویت سطح سینوس معرفی شده اند.

در تقویت سطح استخوان سینوس (MSFA) فضای بین استخوان فک و غشا سینوس با ماده ی پیوند دهنده پر می شود.

تقویت سطح استخوان سینوس (MSFA) هم یک روش قبل از جراحی ایمپلنت است هم می تواند همزمان با قرارگیری ایمپلنت انجام گردد.

استخوان خود فرد (AB) و استخوان جایگزین (BS )و یا ترکیبی از این دو معمول ترین مواد مورد استفاده برای پیوند هستند.

اخیرا مشاهده شده که با لیفت غشا سینوس و ایمپلنت فوری نیز می توان تشکیل استخوان موفقی را داشت. استخوان جمجمه و لگن از جمله استخوان های مورد استفاده برای تقویت استخوان هستند. هم چنین استخوان بر آمدگی فک، پایه ی استخوان گونه، محل اتصال فک پایین، از جمله استخوان های داخل دهان برای تقویت استخوان هستند.

چون استفاده از استخوان خود فرد موجب مرگ و میر در محل اهدا کننده می شود. استخوان جایگزین به عنوان یک ماده پیوند دهنده مطرح شده است. استفاده از استخوان خود فرد هم می تواند موجب تقویت استخوان شود، و هم موجب تحلیل در حالی که استفاده از استخوان جایگزین همواره موجب تقویت شده است، تفاوت دیگر بین AB و BS این است که استفاده از استخوان خود فرد، تشکیل استخوان محکم تری را منجر می شود. همچنین زمان کمتری نسبت به استخوان جایگزین نیاز دارد.

چون فرآیند تقویت و پیوند استخوان زمان بر هستند مطالعاتی انجام گرفته تا با افزودن عوامل رشد فرایند تشکیل استخوان سریع تر اتفاق افتد.

عوامل رشد از خود فرد یا دیگر عوامل به عنوان کاتالیزور عمل می کنند اما استفاده از آن ها همچنان دارای تناقض هایی نیز می باشد.

پژوهش های اخیر نرخ موفقیت  کاشت ایمپلنت پس از MSFA را در کوتاه مدت را بسیار بالا گزارش کرده اند اما تعیین بهترین ماده ی پیوند دهنده برای تضمین موفقیت بلند مدت همچنان در حال بررسی است.

داده های پراکنده نرخ موفقیت ایمپلنت پس از تقویت سینوس استخوان خود فرد را ۹۷ درصد گزارش کرده اند در صورتی که در طول دوره ۵۰ ساله استفاده از استخوان گاو ۹۵ درصد موفق بوده است.

هم چنین نرخ موفقیت وابسته به تعداد دندان های ایمپلنت شده نیز می باشد.

در این پژوهش هدف بررسی میزان بازدهی AB نسبت به BS در طولانی مدت می باشد. همچنین ارزیابی نتایج حاصل از ایمپلنت همزمان و با تاخیر در ایمپلنت جزئی و کامل با مواد پیوند دهنده مختلف انجام خواهد شد.

این پژوهش خلاصه ای از تمامی مطالعات گذشته که این پارامترهارا بررسی کرده اند می باشد. در نهایت پس از متغیرهای مشخص ۱۱ مطالعه انتخاب شد تا کیفیت کافی رابرای بررسی تاثیر مواد پیوند دهنده ، زمان ایمپلنت گذاری، و شرایط بی دندانی را ارزیابی کنند.

سنجش نتایج:

نرخ موفقیت ۵ ساله بین ۸۸ درصد تا ۱۰۰ درصد تغییر داشت. زمانی که از ترکیب (AB)و (BS) استخوان جایگزین استفاده شد. نرخ از بین رفتن ایمپلنت بیشتر بود. بی دندانی جزئی و کامل بیماران و جراحی یک مرحله ای و دومرحله ای تاثیری بر روی موفقیت آن نشان ندادند.

افزودن پلاسمای غنی از پلاکت به استخوان خود فرد (AB) منجر به کاهش تحلیل ماده ی پیوند دهنده شد.

توجه داشته باشید تحلیل استخوان پیوند زده شده با (AB) ، ترکیب ABو BS و BS تنهادر مرز ایمپلنت در هیچ پژوهش مشابهی که دیگر عوامل را بررسی کرده باشد وجود نداشت.

فرآیند بهبود زخم پس از عمل اتفاقی مرسوم تر از سوراخ شدن غشا سینوس بود و بین ۵ درصد تا ۳۱ درصد گزارش شد. سوراخ های کوچکتر رها شدند اما سوراخ های بزرگ تر توسط فیبرین کلاژن یا بلوک های استخوانی پرشدند.

سختی ها و عوارض طولانی مدت پروتز بسیار کم بودند، که به سادگی قابل تعمیر بودند. در ۵ نفر از بیماران مجبور به استفاده از سازه ی جدید شدیم. همچنین نرخ از دست رفتن ایمپلنت در سال، مستقل از همزمان بودن یا با تاخیر بودن قرارگیری ایمپلنت بود